Początkowo systemy wspomagające naukę na odległość miały charakter asynchroniczny – uczeń miał dostęp do materiałów edukacyjnych, ale nie miał kontaktu z nauczycielem, jak to ma miejsce przy tradycyjnym sposobie nauczania. Szybsze łącza oraz komputery sprawiły, że powstały rozwiązania synchroniczne, umożliwiające prowadzenie zajęć na żywo na zasadzie tele lub wideokonferencji, wykorzystujące tzw. wirtualne tablice, chaty itp. Oba rozwiązania mają swoje wady i zalety. Kursy synchroniczne są podobne do tradycyjnego sposobu nauczania, dzięki czemu uczeń może brać czynny udział w zajęciach, jednak minusem jest to, że wszyscy muszą w tym samym czasie uczestniczyć w lekcji oraz bardzo duży koszt takich systemów. Wykorzystując rozwiązania asynchroniczne, kursanci mogą korzystać z materiałów w dogodnym dla siebie czasie, a uzupełnienie o możliwość konsultacji z nauczycielem, udziału w dyskusjach pozwala osiągnąć tzw. złoty środek.